ŠPANSKA ŠTAMPA OBJAVILA PROCURJELI DIPLOMATSKI TELEGRAM: Plan ‘Zapada’ za podjelu Sirije u šest tačaka

Nedavno se u španskoj štampi pojavio diplomatski dokument u kojem se jasno daje strategija imperijalističke  podjele Sirije, koji je prethodno objavio libanski list Al-Ahbar 22. februara.

Navodno se radi o tzv. Maloj radnoj grupi za Siriju koju čine bivši glavni savjetnik Kondolize Rajs tokom rata u Iraku, Dejvid Saterfild (David Satterfield), Britanac Hju Kliri (Hugh Cleary), Francuz Žerom Bonafon (Jerome Bonnafont), Jordanac Navaf Tel (Nawaf Tell) i Saudijac Džamal al-Akil (Jamal Al-Aqeel), a svi su u svojim vladama zaduženi za pitanja Bliskog istoka.

Informacija potiče iz poverljivog diplomatskog telegrama koji je jedan od učesnika sastanka, Bendžamin Norman (Benjamin Norman) pri sekciji za Bliski istok britanske ambasade u SAD, poslao 12. januara 2018. godine. Grupa se potom ponovo sastala 23. januara u Parizu gde su obradili temu Asadovog hemijskog naoružanja i načina da se izmanipuliše specijalni izaslanik UN za Siriju, Stafan de Mistura (Staffan de Mistura) radi sprovođenja svog plana.

Kao i uvijek kada se radi o “procurjelim” tajnim dokumentima, nemoguće je potvrditi njihovu vjerodostojnost, naročito ako se uzme u obzir činjenica da je ova vijest naišla na veoma ograničen odziv i trenutno se može naći samo na ograničenom broju portala na španskom jeziku. Vjerodostojnost ovog plana mogu da potvrde samo činjenice u onoj mjeri u kojoj se taj “plan” uspješno sprovede. Bez obzira na to da li se radi o prostoj propagandi ili procurjelom povjerljivom dokumentu, tačke koje se u njemu navode daju interesantnu perspektivu sa koje se može posmatrati budući razvoj političkih i vojnih dešavanja u Siriji.

Prema navodima povjerljivog dokumenta, plan djelovanja za razbijanje Sirije je sljedeći:

  • izbjeći političko rješenje sirijske krize putem dvije formule: 1. produžiti rat obezbjeđujući vojnu okupaciju SAD na istočnim obalama Eufrata za koju će biti odvojeno četiri miliona dolara godišnje koje garantuje Dejvid Saterfild; 2. iskoristiti UN manipulišući specijalnog izaslanika za Siriju Stafana de Misturu. Njemu bi se poslao nezvanični dokument pod nazivom “Reaktivacija političkog razvoja Sirije na dijalogu u Ženevi” sa ciljem sprječavanja povlačenja Damaska sa te konferencije, eliminisanja inicijativa postignutih u Sočiju između Rusije, Turske i Irana. Sa druge strane, tvrdi se da je jedan od razloga za povlačenje ruskih trupa iz Afrina garancija Ankare da će “pobunjenici” učestvovati na sastancima u Sočiju, te da će strateški grad Idlib na istoku Eufrata biti vraćen Damasku.

 

  • Podijeliti Siriju po liniji istok-zapad uzduž toka rijeke Eufrat na uticajne zone Moskve i Vašingtona. Prema zahtjevima SAD, neće se dopustiti jedinstvena Sirija sa Asadom na čelu, a ako njega ne budu mogli da uklone onda će Sirija morati biti podijeljena. Navodno, američki napad 7. februara na ruske trupe u Deir Ezoru na istoku Sirije je imao za cilj “obilježavanja teritorije”.

 

  • Ubijediti Misturu da prihvati novu političku strukturu Sirije koja bi se sastojala od: 1. Demokratskih snaga Sirije (SDF) koja bi, osim Kurda, uključila i turske i arapske snage radi smirivanja Ankare, prema tvrdnjama generala Rajmonda Tomasela (Raymond Thomasel), a koji će učestvovati na konferenciji u Ženevi; 2. Asadove vlade i 3. ograničene autonomije za YPG na području Deir Ezora bogatom naftom. Radi se o tzv. planu B koji je Obamina vlada pripremila za podjelu na kurdsko-sunitsku, arapsko-sunitsku i arapsko-alevitsku zonu. SAD bi podržale delegaciju SAD-a pri UN-u. Takođe, Pentagon je zatražio budžet od 550 miliona dolara za 2019. godinu sa ciljem da “obuči i opremi” svoje saveznike u Siriji.

 

  • Sa ciljem privlačenja Rusije da prihvati plan: 1. odbacit će se tranziciona vlada na kojoj insistiraju “pobunjenici” i rezolucija 2254 UN; 2. dopustit će se učešće Asada na izborima, ali će se stvoriti uslovi i institucije neophodne da se izbjegne njegova pobjeda.

 

  • Izbacit će se Iran iz Sirije, a za to će biti zadužen Majk Pompeo (Mike Pompeo) iz Trampove nove vlade. Radi se o nasljedniku Tilersona (Tillerson) koji Tursku i Iran smatra islamističkim diktaturama.

 

  • Isprovocirati Tursku na rat sa Sirijom. Već sada sa okupacijom Afrina, NATO je opkolio Halep time vršeći pritisak na Asada, Rusiju i Iran. Povrh toga, planira se sprovođenje “demokratskog inženjeringa” u Afrinu naseljavanjem arapskih izbjeglica sa ciljem stvaranja “monoetničkih” regiona po jugoslovenskom i iračkom receptu. Turska armija kao druga najveća vojska u okviru NATO-a zajedno sa svojim saveznicima slomila je otpor YPG-a u Afrinu i otpočela pljačku, teror i masakr, natjeravši hiljade djece, staraca i omladine da napuste svoja ognjišta.

 

  • Slučajno ili ne, pad ove enklave odvija se istovremeno sa povratkom sirijske vojske u Istočnu Gutu sa sve evakuacijom “pobunjenika” i njihovih familija autobusima u zonu koju kontroliše Turska. Postavlja se pitanje da li je posrijedi trampa ova dva grada koja je sprovedena iza leđa saveznika. Moskva je Kurdima ponudila da vrate Afrin Damasku u zamjenu za odbranu, znajući da to nije moguće budući da Rožavu “brani” deset američkih vojnih baza i hiljade vojnika. Tim potezom je Rusija izbjegla ulazak sirijske vojske u borbu za Idlib.

 

(Global CIR/Princip)

Objavljeno u:

Komentiraj