DA LI ĆE ‘NJEMAČKI SAN’ POSTATI KOŠMAR? Mnogi počinju otvoreno govoriti ono što su do jučer skrivali – stranci su nepoželjni!

Piše: Asim Mahmić

Njemačka je kičma Evropske unije, reći će mnogi upućeni u prirodu odnosa unutar te zajednice evropskih država. Jedan od presudnih razloga pobornika Brexita za napuštanje EU jeste taj da je Unija ustvari ‘samo instrument rasta njemačke ekonomije, njemačkog uticaja i njemačkog ekspanzionizma’.

Neki su išli čak dotle da su uspoređivali današnju Njemačku sa Trećim rajhom, smatrajući da je današnja Njemačka diplomatijom uspjela ostvariti ono što Treći rajh nije uspio ratom. Njemačka je najrazvijenija ekonomija Evrope, koja bilježi stalni rast, te u ekonomskom smislu predstavlja „zemlju snova“. Zaista danas mnogi sanjaju „njemački san“. Upravo ostvarivanje tog „njemačkog sna“ jeste, pokazaće se kasnije, najveći problem Njemačke.

Maršalov plan za Njemačku nakon II svjetskog rata

Nakon Drugog svjetskog rata, Njemačka kao gubitnica biva podijeljena na četiri okupacijske zone, američku, britansku, francusku i sovjetsku. Prve tri će se kasnije ujediniti i stvoriti Zapadnu Njemačku, dok će sovjetska okupaciona zona postati Istočna Njemačka. Porušena i podijeljena zemlja imala je nesigurnu budućnost.

Tračak nade daje joj tzv. Marshallov plan ili službeno Plan evropske obnove. Bio je to plan Sjedinjenih Američkih Država o obnovi poslijeratne Evrope, a ujedno je trebao smanjiti uticaj Sovjetskog Saveza nakon Drugog svjetskog rata. Dok istok Njemačke po Sovjetskom diktatu odbija financijsku pomoć, u zapadnom dijelu Njemačke počinje ubrzana obnova i revitalizacija uništenih preduzeća. Zapadna Njemačka je ukupno primila milijardu i 448 miliona američkih dolara pomoći, tokom par godina i uz pomoć tog novca uspjela postići zavidan ekonomski napredak.

Upravo tada, u vrijeme velikog ekonomskog napretka javlja se potreba za stranom radnom snagom koja treba da popuni praznine i onemogući daljnji razvoj njemačke ekonomije. Shvaćajući to kao prijeku potrebu njemačka vlada omogućava ulazak više stotina hiljada stranih radnika u zemlju. Najviše stranih radnika dolazilo je iz Turske, Jugoslavije, ali i nekih manje razvijenih zemalja južne Evrope. Oni su dobili i svoj kolokvijalni naziv „Gastarbajteri“.

Za gastarbajtere („gostujuće radnike“) se očekivalo da će njihov boravak u Zapadnoj Njemačkoj biti privremen, ali su se mnogi od njih trajno naselili. Zanimljiv je podatak da samo Turaka ima u Njemačkoj preko 4 miliona, a svi su oni gastarbajteri ili njihovi potomci.

Strani radnici u Njemačku donose svoju kulturu i običaje, te nastoje da što više njeguju svoju tradiciju. Iako su mnogi Njemački građani prema novim komšija iskazali ljubaznost i dobrodošlicu, bilo je i onih koji su sa opreznošću gledali na pridošlice. Gajeći atmosferu tolerancije i liberalizma, njemačke vlasti su nastojale da „gurnu pod tepih“ probleme ksenofobije i neonacizma u njemačkom društvu. Od jednog pristojnog Nijemca se tražilo da bude tolerantan, otvoren za druge i drugačije, da vodi konstruktivan društveni dijalog. Nažalost, mnogi nisu bili „pristojni Nijemci“.

Propagandni poster ‘Maršalovog plana’/Foto: Wikipedia

Da li je nacizam njemačka ‘Alternativa’?

Godinama je tinjalo nezadovoljstvo mnogih Nijemaca na odnos države prema strancima, bili to radnici, azilanti ili politički i neki drugi migranti. Ipak, došlo je vrijeme da se vatra zapali. Gorivo za vatru bila je migrantska kriza. Većini migranata iz Azije i Afrike u glavi je kao cilj pisala: Njemačka! Oni su željeli da ostvare njemački san, da budu građani Njemačke i tako pobjegnu od rata i bijede koji razdiru njihove matične države. Balkanskom rutom mnogi od njih stižu u zemlju svojih snova, a vlada Njemačke ih dočekuje nespremna.

Dok rijeke migranata ulaze u Njemačku, mnogi njeni građani smatraju ih nepoželjnima. U društvu se raspiruje strah, mržnja i panika. Mnogi počinju otvoreno govoriti ono što su do jučer skrivali i pronalazeći svoje istomišljenike udružuju se u antimigrantska udruženja koja za cilj imaju da spriječe ulazak migranata i njihovo nastanjivanje u Njemačkoj. Tada se prvi put pojavljuje PEGIDA, neonacistički i islamofobni pokret koji javno i otvoreno iskazuje svoje neslaganje sa migracionom politikom vlade kancelarke Angele Merkel. Iz vladajuće stranke CDU kancelarke Merkel istupaju istaknuti članovi i 2012. godine osnivaju stranku Alternativa za Njemačku (AfD). Ova stranka se smatra strankom krajnje desnice, koja se protivi dolasku migranata i zalaže za bolje odnose sa Rusijom.

Njihovi protivnici nazivaju ih Putinovim igračima, neonacistima i islamofobima. Stranka vremenom postepeno jača i na izborima za Evropski parlament osvaja sedam poslanickih mjesta. Bio je to znak za uzbunu vladajućim krugovima u Njemačkoj. Izlazak Velike Britanije iz Evropske unije i pobjeda Donalda Trumpa na izborima u Americi dali s vjetar u leđa njemačkim desničarima koji osokoljeni desavanjima u svijetu jurišaju na pobjedu na parlamentarnim izborima iduće godine.

Iako mnogi negiraju da može doći do bilo kakve pobjede desničara u Njemačkoj, vodeći se pri tom anketama kojim se ispituje javno mnijenje, ipak postoji ogromna zabrinutost u i van Njemačke. Mnogima je pobjeda Trumpa bila lekcija da ne treba previše vjerovati izlaznim anketama. U prilog tome govori i činjenica da je u njemačkoj štampi primijetan sve blaži odnos prema ekstremnim desničarima, što vjerovatno ukazuje na zaokret u odnosu prema njima koji je dosad bio veoma negativan.

Svi slobodoumni ljudi svijeta se nadaju da se neće dogoditi najgori mogući scenario na idućim parlamentarnim izborima u Njemačkoj, jer jaka i stabilna Njemačka znači i stabilna Europska Unija.

To zna i Merkel, Tramp, ali i Putin.

(Global CIR/Piše Asim Mahmić)

Stavovi izneseni u kolumnama i komentarima su lični stavovi autora i ne odražavaju nužno stav redakcije globalcir.com portala.

Objavljeno u:

Komentiraj